Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /data/www/system/linker.php on line 286
|
|
|
|
Hotele Zagościniec
Posiadamy pokoje 6 os, 10 os.
Nocleg: spa, centrum turystyczne, od plaży 200m, obiadokolacje, kuchenka, łazienka, czajnik bezprzewodowy, łózko dwu osobowe, centrum urody. Adela Płusa - Nowa Boruja 430426401 Tematyka:
| ||
|
|
||
|
Na pami¹tkê, ¿e w czasie wojny siê urodzi³), Dobrze, mój Tadeuszu, ¿eœ siê dziœ nagodzi³ Do domu, w³aœnie kiedy mamy panien wiele. Stryjaszek myœli wkrótce sprawiæ ci wesele; Jest z czego wybraæ; u nas towarzystwo liczne Od kilku dni zbiera siê na s¹dy graniczne Dla skoñczenia dawnego z panem Hrabi¹ sporu; I pan Hrabia ma jutro sam zjechaæ do dworu; Podkomorzy ju¿ zjecha³ z ¿on¹ i z córkami. M³odzie¿ posz³a do lasu bawiæ siê strzelbami, A starzy i kobiety ¿niwo ogl¹daj¹ Pod lasem, i tam pewnie na m³odzie¿ czekaj¹. Pójdziemy, jeœli zechcesz, i wkrótce spotkamy Stryjaszka, Podkomorstwo i szanowne damy". Pan Wojski z Tadeuszem id¹ pod las drog¹ I jeszcze siê do woli nagadaæ nie mog¹. S³oñce ostatnich kresów nieba dochodzi³o, Mniej silnie, ale szerzej ni¿ we dnie œwieci³o, Ca³e zaczerwienione, jak zdrowe oblicze Gospodarza, gdy prace skoñczywszy rolnicze.Na spoczynek powraca. Ju¿ kr¹g promienisty Spuszcza siê na wierzch boru i ju¿ pomrok mglisty, Nape³niaj¹c wierzcho³ki i ga³êzie drzewa, Ca³y las wi¹¿e w jedno i jakoby zlewa; I bór czerni³ siê na kszta³t ogromnego gmachu, S³oñce nad nim czerwone jak po¿ar na dachu; Wtem zapad³o do g³êbi; jeszcze przez konary B³ysnê³o jako œwieca przez okienic szpary I zgas³o. I wnet sierpy gromadnie dzwoni¹ce We zbo¿ach i grabliska suwane po ³¹ce Ucich³y i stanê³y: tak pan Sêdzia ka¿e, U niego ze dniem koñcz¹ pracê gospodarze. "Pan œwiata wie, jak d³ugo pracowaæ potrzeba; S³oñce, Jego robotnik, kiedy znidzie z nieba, Czas i ziemianinowi ustêpowaæ z pola". Tak zwyk³ mawiaæ pan Sêdzia, a Sêdziego wola By³a ekonomowi poczciwemu œwiêt¹; Bo nawet wozy, w które ju¿ sk³adaæ zaczêto Kopê ¿yta, niepe³ne jad¹ do stodo³y; Ciesz¹ siê z nadzwyczajnej ich lekkoœci wo³y Odslaniajac ramiona i labedzia szyje. W takim Litwinka tylko chodzic zwykla z rana, W takim nigdy nie bywa od mezczyzn widziana: Wiec choc swiadka nie miala, zalozyla rece Na piersiach, przydawajac zaslony sukience. Wlos w pukle nie rozwity, lecz w wezelki male Pokrecony, schowany w drobne straczki biale, Dziwnie ozdabial glowe, bo od slonca blasku swiecil sie, jak korona na swietych obrazku. Twarzy nie bylo widac. Zwrocona na pole Szukala kogos okiem, daleko, na dole; Ujrzala, zasmiala sie i klasnela w dlonie, Jak bialy ptak zleciala z parkanu na blonie I wionela ogrodem przez plotki, przez kwiaty, I po desce opartej o sciane komnaty, Nim spostrzegl sie, wleciala przez okno, swiecaca, Nagla, cicha i lekka jak swiatlosc miesiaca. Nocac chwycila suknie, biegla do zwierciadla; Wtem ujrzala mlodzienca i z rak jej wypadla Suknia, a twarz od strachu i dziwu pobladla. | ||