Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /data/www/system/linker.php on line 286
|
Zofianka Dolna Lipy Gdynia Mechelinki Zosin Dziwnówek Markach Milonki
|
|
|
Akademiki Gąsawy Plebańskie
Proponujemy pokoje 3 osobowy, 60 os.Nocleg:centrum masażu, centrum turystyczne, do wody 50m, śniadania, łazienka, parawan, wanna z hydromasażem, 2 łóżka 1 osobowe,
Pensjonat Zofianka Dolna
Polecamy Pensjonat Zofianka Dolna 5 osobowe, 130 zł osoba, poza sezonem 110 zł.Wypozażenie: barek z alkocholem, aneks kuchennyWyzywienie: kolacjedo wody 1200mdiscosa
Akademiki Lipy
Oferujemy pokoje 5 os, 60 os.Nocleg:centrum spa, centrum turystyczne, do wody 500m, obiadokolacje, telewizor, koc, aneks kuchenny, łózko z dostawka, restauracje.Hellen
Willa Gdynia od plazy 900m
Willa Gdynia Sargowicka Oferta noclegi 6 osobowy. Cena 85 os.Obiekt:salon masazu, centrum urody, łózko z dostawka, radio, kuchenka gazowa, śniadania i obiadokola
Hotel Mechelinki do plazy 200m
Hotel Mechelinki Wyszogrodzka Polecamy wolne noclegi 3 os. Cena 130 os.Obiekt:salon masazu, centrum rekreacji, ekskluzywne łózka, barek, wanna z hydromasażem, ś
Akademiki Zosin
Polecamy pokoje 2 osobowy, 100 os.Nocleg:centrum rekreacji, basen, do morza 1400m, obiady i śniadania, czajnik bezprzewodowy, prysznic, tv, łóżko łaczone 2 osobowe
Agroturystyka Dziwnówek do plaży 900m
Agroturystyka Dziwnówek Mystkowska Polecamy nocleg 2 os. Cena 40 os.Obiekt:plac zabaw, centrum odnowy biologicznej, 2 łóżka 1 osobowe, barek, prysznic, wyzywienie we wÅ
Apartament Gdynia do plaży 1100m
Apartament Gdynia Zima Oferta pokoje 5 osobowy. Cena 50 os.Obiekt:centrum turystyczne, parking, lozko dwu osobowe, radio, telewizor, wyzywienie we własnym zakresie, do
Willa Sierota w Markach
Willa Sierota w Markach Proponujemy noclegi 5 os. Cena 65 os.Obiekt:salon masazu, grill, wygodne łóżko, wanna z hydromasażem, kuchnia, obiady, do wody 600m.Will
Akademik Milonki
Polecamy Akademik Milonki 5 osobowe, 130 zł osoba, poza sezonem 85 zł.Wypozażenie: koc, kuchniaWyzywienie: śniadania i obiadokolacjeod plaży 2kmparkingcentrum odno
| ||
|
|
||
|
Odpêdza³ pokusê snu, podobnie jak œmiertelnie znu¿ony wêdrowiec prze³amuje sennoœæ w obliczu niebezpieczeñstwa. Có¿ z tego, ¿e cia³o omdlewa ze zmêczenia, g³owa ci¹¿y, a powieki same bezsilnie opadaj¹? Trzeba wiedzieæ, kiedy mo¿na, kiedy wolno spaæ. Pozornie tak ³atwo jest wymkn¹æ siê nieprzyjacielowi. Zdawa³oby siê: mo¿na go zwieœæ, zmyliæ œlad. Pomiêdzy wieczorem a najbli¿szym rankiem jaki¿ rozleg³y le¿y czas! Ka¿dy krok u pocz¹tku wyznacza inn¹ drogê. Tysi¹c œcie¿ek biegnie w g³¹b nocy, nikn¹cych, gdy œwit zedrze ciemnoœci. Ale na ka¿dej wróg jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem d¹¿¹c po naszym tropie. Spojrzeæ mu prosto w oczy, nie zadr¿eæ, nie ugi¹æ siê przed jego zdobywcz¹ si³¹, to jedno mo¿e ocaliæ. Ale jak wydrzeæ z siebie z³o, które w nas czai siê zawsze wyczekuj¹ce, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyciæ wroga, który jest w naszej krwi i w naszych myœlach? Ksi¹dz Siecheñ klêcza³, skrzy¿owane ramiona wspar³szy o niski sto³ek. Pochyli³ g³owê. Mia³ wra¿enie, jakby mu barki ogromny ciê¿ar przygniót³. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje siê, ¿e z³o ca³ego œwiata œcieka w serce czuwaj¹cego. Doko³a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast œpi¹ ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t³um. £atwa zdobycz. Któ¿ œpi snem sprawiedliwego? D³onie, które jeszcze przed chwil¹ chciwie siêga³y po rozpustê i zysk, dygoc¹ teraz niespokojnie, jak p³omieñ przygnieciony popio³em. Nagie cia³a dysz¹ gor¹czkowo. Zwarte usta skry³y k³amstwa i kusz¹ce podszepty, powieki zamknê³y pope³nione i przysz³e zbrodnie. Gdzie¿ s¹ mury mierzone trzcin¹ z³ot¹? Wiatr szarpn¹³ otwartym oknem. Okiennica uderzy³a o szybê. Chlusn¹³ deszcz. Ale proboszcz nie poruszy³ siê. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa³y siê przebijaæ ciemnoœæ. Dr¹¿¹ j¹ a¿ do przepastnego dna. Zwyciê¿aj¹ przestrzeñ. Czas stan¹³. I przez sekundê, która trwa wieki, wydaje siê klêcz¹cemu, ¿e widzi wszystko, co dzieje siê na œwiecie a¿ po jego najodleglejsze krañce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakaœ zas³ona spad³a rozciêta nagle niewidzialn¹ rêk¹, ukazuj¹c groŸn¹ wizjê. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczeœnie tak drobna, i¿ mo¿na j¹ ramieniem opasaæ, le¿y nieruchoma, œciêta cisz¹: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje¿one czarnymi kamieniami, zastyg³e wody, lasy skamienia³e, miasta puste jak szkielety, a nad tym nieskoñczonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, którego ciê¿ar przygniata serca œpi¹cych. Ludzie! Widaæ ich cia³a pokotem rzucone na zesch³¹ ziemiê, jedno przy drugim, nagie i sine, niby nieskoñczony szereg umar³ych. I nagle, jakby na jeden wielki g³os rozcinaj¹cy milczenie od wschodu do zachodu i od pó³nocy na po³udnie, budz¹ siê wszyscy. Ale nikt nie zrywa siê i nie œpieszy pos³usznie ku wezwaniu. ¯adne wo³anie mu nie odpowiada. ¯aden szept ani ruch nie targn¹ niewzruszonym spokojem. Piersi le¿¹cych uderzone niebem zamar³y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaj¹ œmierteln¹ trwog¹. Przera¿eniem nie pozostawiaj¹cym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksi¹dz Siecheñ. Bo czy¿ nie pêta go niemoc ta sama, która wszystkim na ziemi ka¿e w tej chwili konaæ, lecz nie pozwala umrzeæ? Oto równoœæ, o której ludzie nie chc¹ wiedzieæ. Bogactwo staje siê podobne ³achmanom ¿ebraka, w³adza kruszy siê w pora¿onych d³oniach i jak próchno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywróci ziemi jej kusz¹cy kszta³t, któ¿ z ¿ywych wyrzeknie siê dobrowolnie z³udnych przywilejów? Kiedy¿ wybije godzina sprawiedliwoœci dla krzywdzonych i poni¿anych? Tyle doko³a chciwoœci, okrucieñstw, tyle k³amstw i jadu nienawiœci i pogardy, i¿ zdaje siê, ¿e nic nie zdo³a zasklepiæ krwawi¹cych ran. Có¿ mo¿e zmieniæ siê? Tu choæby, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie siê bez przymusu swoich rozleg³ych pól i lasów, jak drapie¿ne kleszcze opasuj¹cych doko³a nêdzne ch³opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci strêczycielstwa. Zab³¹kanej w dalekim mieœcie Oldze Kukiszów ¿aden g³os nie podszepnie powrotu do rodziców. M³ody Burak, kiedy wyjdzie z wiêzienia, znowu zacznie kraœæ. Kierownik poczty nie z³agodzi serdeczniejszym s³owem cierpieñ umieraj¹cej ¿ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoj¹ m³odoœci¹, z lekkim sercem porzuci po miesi¹cu ka¿d¹ dziewczynê. Ile¿ ich jeszcze przyjdzie p³acz¹cych na niego, jak przedtem przychodzi³y z ¿alami na Siemiona? A Siemion, któremu ju¿ tak niewiele chwil pozosta³o do ¿ycia... A Michaœ... Proboszcz zaciska d³onie. Gêste krople potu zwil¿aj¹ mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaj¹ Ciê, dlatego b³¹dz¹. Ale mnie ukaza³eœ siê, jak wicher wstrz¹sn¹³eœ mn¹... Da³eœ wszystko. A có¿ ja dajê? Jak¿e nêdzny jest plon minionych lat! Có¿ uczyni³ dla ludzi, których mu powierzono? Nigdy nie umia³ znaleŸæ drogi do cz³owieka. A za to jak czêsto i w jak wielu okolicznoœciach czu³ siê intruzem. Tak rzadko udawa³o mu siê prze³amaæ bolesny i upokarzaj¹cy mur, który odgradza³ go od ludzi wtedy w³aœnie, gdy chcia³ im siebie ofiarowaæ. A jeœli, zdarza³o siê, odnajdywa³ porozumienie, czy¿ by³o ono czymœ wiêcej ni¿ przelotnym b³yskiem ukazuj¹cym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi byæ szczêœcie, gdy zbudzi siê zb³¹kan¹ duszê z letargu i oczyszczon¹ postawi przed Panem. Prze¿y³ kilka takich olœnieñ Maz chodzil po pokoju, szarpiac wlosy na glowie obiema rekami. - Na pokaz, na pokaz... - pomrukiwal. - Co? Na pokaz...? Czekaj, dlaczego na pokaz? - Coraz bardziej mi sie wydaje, ze to nie dla ciebie i dla mnie ta maskarada, tylko dla kogos innego. Na co on ci kladl nacisk? zeby jezdzic razem do Ziemianskiego i zebys sie wyglupial w samochodzie. Cos robil w lodzi? - Nic, zlozylem zamowienie na tafte. Moglem wyslac poczta, ale kazal mi jechac i poogladac... - No widzisz. A mnie kazali latac na spacery. I robic zakupy. Ktos musial nas widziec... - Zagladal ci kto w zeby na tych spacerach? - Nie wiem. Ale debil mi patrzyl na rece... A za kazdym razem, jak jechalismy do Ziemianskiego, ktos tam sie petal. Raz taksowka z pijakiem, raz facet na motorze... Maz zatrzymal sie przy stole, wypil resztke kawy, popatrzyl na mnie roztargnionym wzrokiem i znow zaczal chodzic. - Owszem, w tym cos jest - przyznal. - Na pokaz, mozliwe, zeby wszyscy mysleli, ze jestesmy w domu. Ale to nie to, to jeszcze nie to... Tys przedtem powiedziala cos waznego i tak mi jakos zaswitalo... Nie pamietasz, co powiedzialas? - Rozmaite rzeczy. Najbardziej mnie niepokoi to, ze ukryli wzajemne powiazania... - Czekaj, czekaj... wlasnie, ze stanowia jedna spolke... Nie, nie to. Ulokowali tu nas zamiast siebie... O, wlasnie! Wladowali tu nas zamiast siebie, podstepnie i pod falszywymi pozorami! Po jaka cholere? Ten dom ma wyleciec w powietrze, czy jak? Nagla jasnosc eksplodowala mi w umysle. Zrobilo mi sie zimno w srodku i cos mnie zaczelo dlawic. - Gdzie jest paczka dla kacyka? - spytalam gwaltownie. Maz zatrzymal sie jak wryty, spojrzal na mnie i znieruchomial z pazurami we wlosach. - Lezy w moim pokoju. Bo co...? - Oni przeciez wiedzieli, ze jej nigdzie nie zaniesiemy, prawda? Zostawimy w domu. A jezeli w tej paczce jest cos... Nie mowie zaraz bomba, ale cos szkodliwego... O rany boskie, czy ja wiem, wydziela cos, promieniuje... W powietrzu powialo przerazliwa zgroza. Maz wyraznie zbladl. - Rad...? - wyszeptal ochryple. Podnioslo mnie z fotela. - Nie wiem. Moze wybuchnie i zmiecie z powierzchni ziemi cala te chalupe albo co... Robi sie takie rzeczy, chlopi podpalaja cale wsie, odszkodowanie, tu jest polisa PZU, moze im chodzi o fikcyjna smierc... Maz odzyskal zdolnosc ruchu. Nie sluchajac dalej moich apokaliptycznych przypuszczen, runal na schody, omal nie wyrywajac drzwi z zawiasow. Rzucilam sie za nim. Wpadlismy do jego pokoju i zastyglismy oparci o biurko, patrzac na lezaca na nim paczke jak na straszliwego, jadowitego gada, chwilowo pograzonego w lekkiej drzemce. Po krotkiej chwili hipnotycznego transu, tknieci nagle ta sama mysla, rownoczesnie pochylilismy sie nad biurkiem, nasluchujac w napieciu. Nic nie bylo slychac, paczka lezala niejako w milczeniu, nie wydajac z siebie zadnych dzwiekow. - Bomba powinna cykac... - wyszeptalam niepewnie. - Ciezkie to jak cholera... - odmruknal maz. Czas jakis trwalismy w bezruchu, bez slowa, byc moze myslac, chociaz nie bylo to takie pewne. Sluszniej byloby mniemac, iz proces myslenia rowniez ulegl w nas zahamowaniu. - Co robimy? - spytalam wreszcie dramatycznym szeptem. - Trzeba sie zastanowic - odszepnal niespokojnie maz. - Chyba musimy to obejrzec... - Rozpakowac...? Kiwnal glowa, tepo wpatrzony w upiorny przedmiot, i dalej trwal w bezruchu. | ||